نمی دونم چرا احساس میکنم دارم پس میرم هرچیزی رو که تو این مدت سعی کرده بودم برای خودم برای روحم برای شخصیتم جمع کنم احساس میکنم داره ذره ذره تحلیل میره دیگه هیچی واسه خودم نذاشتم!

حتی حرف زدنم!دیگه اون سحر قبلی نیست!

بی تعارف حرف زدن داره یادم میره خودم متوجه هستم که توی صحبت کردنم چقدر دارم چرت و پرت میگم اصلا تمرکز ندارم اما بهتر از این نمی تونم عمل کنم امیدوارم توی این مدتت که دارم گیج میزنم ارتباطی رو خراب نکنم کسی رو دلخور نکنم امیدوارم بتونم زود خودم رو جمع کنم


بعدا نوشت: از سمیه ملک

این سکوت

نشانه هیچ رضایتی نیست نازنین

فقط کم آوردم